Crisis

Vandaag, 17 februari 2009, de mokerslag. De wereldwijde crisis is een feit, ook in Nederland voorspelt het Centraal planbureau een grote teruggang in koopkracht, een teruggang in export, een immense stijging van de werkeloosheid, kortom CRISIS.

Dit “heugelijke” nieuws wordt ons als een goed, calvinistische preek verteld door de premier in bange dagen. Aan het eind van zijn boodschap weet hij er een zuinig positief einde aan te breien. Weinig hoopvol zap ik door naar een ander kanaal.

We moeten zeker twee generaties terug, in de dertiger jaren, toen Nederland voor het laatst een crisis van dit formaat heeft mee gemaakt. De regering en vakbonden zoeken naarstig naar oplossingen. Tegelijk zitten ze ook in deze moeilijke tijden niet op één lijn. Een oplossing lijkt nog ver weg.

In tijden als deze kijk ik met enige jaloezie naar de Verenigde staten. Zij verkeren in een minstens zo grote crisis, maar daar staat ineens een charismatisch leider voor het volk met een oneindig reëel positivisme. Ik hang aan zijn lippen en voel absoluut niet de behoefte om weg te zappen, maar dorstig blijf ik kijken en ben geraakt.

Het doet mij denken aan een verhaal wat wij wel eens gebruiken tijdens trainingen, wanneer het oplossend vermogen van een groep helemaal weg lijkt te zijn. Het verhaal gaat als volgt:

Een schoenverkoper mag naar Afrika om te proberen daar schoenen te slijten. Het lukt hem niet, want onmiddellijk na de landing ziet hij al dat iedereen op blote voeten loopt. Met dat verhaal komt hij dan ook retour in de fabriek.

De tweede verkoper wordt erop uitgestuurd (onkundig van de eerste versie) en ziet zich genoodzaakt direct bij aankomst een mail te sturen: zend onmiddellijk duizend paar: niemand draagt hier nog iets!

Geef mij zo’n schoenverkoper om dit land te besturen.