Griekenland

Net als veel andere dochters van mijn generatie wordt ik geconfronteerd met de zorg voor mijn ouders. Ten minste 18 jaar lang en natuurlijk ook nog daarna, hebben zij mij met zorg en aandacht omringd. Het heeft mij gemaakt tot een stabiele, zelfstandige persoonlijkheid. Op dit moment (ze zijn inmiddels ruim boven de tachtig) lijken de rollen omgedraaid. Ik help mijn ouders met het behouden van hun zelfstandigheid. Ondanks de moeite voelt het prima. Ik doe wat terug.

Willen helpen betekent dat er een behoefte is om een evenwicht te herstellen. Omdat we hulp en veel goede dingen van anderen hebben ontvangen, willen we de balans in evenwicht brengen door anderen te helpen. Iets terug doen. Binnen een partner- of vrienden relatie houdt men het geven en nemen in balans door ieder op zijn beurt de ander iets meer terug te geven dan ze hebben gekregen; zo groeit de uitwisseling en worden ze steeds gelukkiger.

Griekenland is op een punt aangekomen dat zij hulp nodig hebben van de andere EU bondgenoten. Hulpvragen is moeilijk, het lijkt je afhankelijk te maken van de ander. Afhankelijkheid kan een ongelijkwaardigheid te weeg brengen in de relatie. Die ongelijkwaardigheid komt in evenwicht doordat je op jouw beurt de ander helpt.

De gewone Griek is niet blij met de hulp. Zij voelen de ongelijkwaardigheid en mogelijk de onmacht om “iets terug te kunnen doen”; anders dan de flinke rente die zij moeten betalen, het prachtige vakantieland en de warmte van de mensen. Wat kunnen de Grieken doen om het evenwicht te herstellen?

Wij mensen zijn aangewezen op de hulp van anderen. Slechts dan kunnen we ons ontplooien. Tegelijkertijd zijn we ook aangewezen op het helpen van de ander. Wie niet nodig is, wie een ander niet helpen kan, verkommert en vereenzaamt. Ons helpen dient dus niet alleen de ander maar ook onszelf.