Minaretten

U staat op een receptie. Het is zo’n receptie waar u bijna niemand kent. U probeert hier en daar wat contact te maken, maar het wil niet helemaal vlotten. U sluit zich aan bij een groepje en probeert er achter te komen welk onderwerp besproken wordt. Net wanneer u het idee hebt om toch maar verder te gaan, trekt een opvallend personage de aandacht. De mensen in het groepje kijken naar deze potsierlijke, iets te gezette, uitgedoste persoon. Voorzichtig wordt er gelachen en direct is deze persoon het onderwerp van gesprek. U hebt iets gemeenschappelijks. “Praten over de ander schept een band”.

Gezellig!

Een aantal tafelgasten bij Pauw en Witteman zijn in gesprek over het minaretten verbod in Zwitserland. Een schande vindt men. “Je zult maar in zo’n land leven!” Eindeloos wordt er gesproken over hoe een land dit kan laten gebeuren. Niet alleen de kiezers van de Zwitserse Volkspartij, maar ook de “gewone” inwoners van Zwitserland spreken zich uit vóór een verbod op het bouwen van minaretten. Waar de sfeer aan tafel n.a.v. het vorige item nog gespannen was en de meningen flink uiteen liepen, ontstaat er nu een opvallende eensgezindheid onder de tafelgasten.
Gezellig?!

Diezelfde dag is er onderzoek gedaan onder een deel van de Nederlandse bevolking naar het stemgedrag met betrekking tot zo’n zelfde referendum in Nederland. Op dit moment spreekt een merendeel van de Nederlanders zich uit vóór een verbod op het bouwen van minaretten. Er wordt gevraagd naar een reactie. Het gesprek valt even stil….. Al snel gaat het weer over Zwitserland. De gasten zijn eensgezind.
Het bespreken van de negatieve aspecten van de ander, maakt dat je jezelf positief gaat beleven.
Gevaarlijk!!